Have A Nice Millennial Life

Hoe zou het nog zijn met mijn eerste crush? Jambers. Faroek. Wij moeten praten. Ik heb een dossier voor jullie.   Geen politiek schandaal. Geen verdwenen miljoenen. Geen mysterieuze sekte in de Ardennen.   Ik heb iets veel beters! Bel me want ik wil weten: waar is mijn eerste crush nu?   Hoe zou het […]

Go rekenwondertje, go! Als we ooit samen in een situatie terechtkomen en er moet snel gehoofdrekend worden, weet dan één ding: je staat er alleen voor.   Ik doe maar alsof.   Kleine situatieschets.   We staan in de verfwinkel en we moeten nu berekenen hoeveel liter verf we nodig hebben voor een muur van

Liever een draaiboek dan een verrassingsfeest Zondag was ik jarig.Weer een jaartje dichter bij… Dichter bij wat eigenlijk?   Alleszins nog niet dichter bij mijn prime. Ik ben nog altijd rising. Nog altijd peak pending. Dank u.   Dit even ter zijde.   Verjaren gaat bij mij elk jaar gepaard met exact hetzelfde dilemma. Geen

Gaslighting als opvoedingsstijl Ik was er als kind zeker van dat ik bijna een verkeersongeval op mijn geweten had.   Ik ben zes jaar oud en lig half onder de achterbank op zoek naar mijn Game Boy Color. Ik scharrel in het donker tussen een vergeten dinokoek, een verdwaald potlood en een twijfelachtige Fristi.  

Van beugel tot botox Throwback naar blokjes, een olifantendracht lang een ijzerwinkel in mijn mond. Metaal, elastiekjes, en stress bij het eten van een stevige groene appel of een stokbrood.   De coolkids maakten er nog iets van met gekleurde elastiekjes. Voor mij was een bescheiden grijs al gek genoeg. Minder statement, meer gewoon volhouden

The devil wears Strava De wekker gaat. Het is zes uur. Ik ben een ochtendmens, maar vandaag blijkt dat een beetje overschat van mezelf. Toch sta ik op. Nog snel een loopje voor de werkdag begint. Ik scharrel wat sportkleren bijeen. Geen topoutfitje, op dit uur maakt het toch niet veel uit. Schoenen aan, deur

People pleasers sturen geen voice notes Mijn telefoon trilt en ik zie: voice note 4:17.   Vier minuten en zeventien seconden.   Ik sta in de Delhaize, een brood onder de arm, een zak wortelen onder de andere en een tros bananen onder mijn kin, want “nee ik hoef geen zakje hoor”. En dan komt

Memoires uit een tijdperk vóór bel-angst “Mister Watson, come here, I want you.” Dat waren de eerste woorden die ooit door een telefoonlijn gingen.   Honderdvijftig jaar later hebben we een toestel in onze broekzak dat alles kan.   En toch worden we collectief een beetje ongemakkelijk van de OG-functionaliteit van de telefoon. Bellen.  

Ouder dan het internet, het verval stel ik nog even uit Persoonlijk vind ik het een flex om te kunnen zeggen dat ik ouder ben dan het internet. Op papier hoor ik ondertussen bij de “volwassenen”, maar zo voelt het niet.   Als ik denk aan toen mijn ouders dertigers (en dus volwassen) waren, zag