Ik schrijf over de belangrijkste onbelangrijkheden des levens. Over onderwerpen waar niemand om vroeg, maar waar ik blijkbaar toch een mening over heb.

Daten. Vriendschap. Werk. Volwassen worden (het zal er toch ooit eens van komen).

Maar ook over waarom denkbeeldige kinderen de ideale workhack zijn, wat de stofzuigerkeuze van een man verraadt, waarom gaslighten als opvoedingsstijl misschien zo slecht nog niet is en waarom iedereen die ooit een beugel droeg zijn mond moet houden over botox.

Ik beleef al die karaktervormende day-to-day belevenissen met enthousiasme, nieuwsgierigheid en menig korrel zout om mezelf vooral niet te serieus te nemen.

Het leven doet ondertussen toch gewoon zijn goesting. Ik onderga.

Life is lifeing & I am just vibing.

Have a Nice Life gaat over de kleine absurditeiten van het leven.

Dingen die ik meemaak, die me opvallen of een detail waar mijn hoofd vervolgens dagenlang totaal ongevraagd over begint te spiralen.

Mijn columns zijn absoluut geen advies en al zeker geen handleiding.

Please do not try this at home. Of wel. Voor het plot?

Mijn neergepende brainfarts zijn soms lief. Soms scherp. En heel vaak ten koste van mezelf.

Af en toe krijgt ook iemand uit mijn omgeving ongevraagd een gastrol.

Dus herken je jezelf verdacht specifiek?

Disclaimer: ik ben niet aansprakelijk voor gekrenkte ego’s, existentiële twijfels of vrienden die je na het lezen WhatsAppen: “Dit gaat toch over u?”

Neem jezelf vooral niet te serieus.

Ik doe dat met mezelf ook niet.

Als het een troost mag zijn: ik ben nog altijd mijn eigen favoriete slachtoffer.

In the end wens ik iedereen oprecht:

Have a nice life.