Mijn telefoon trilt en ik zie: voice note 4:17.

Vier minuten en zeventien seconden.

Ik sta in de Delhaize, een brood onder de arm, een zak wortelen onder de andere en een tros bananen onder mijn kin, want “nee ik hoef geen zakje hoor”.

En dan komt die podcast met levensupdate van een vriendin binnen.

Er bestaan twee soorten mensen:
mensen die zonder schuldgevoel voice notes sturen
en mensen die te people pleaser zijn om er ooit één te versturen.

Ik behoor tot die tweede soort.

Hoewel ik het erg apprecieer om een voice note te krijgen, voelt het voor mij, de ontvanger, als werken.

Een berichtje lezen kan ik overal.
Ik kan het lezen in de wachtrij,

tijdens een vergadering (wat ik uiteraard nooit zou doen),

of op het toilet (relax, we doen het allemaal).

Bij een bericht kan ik elke topic beantwoorden zonder iets te missen.

En soms kijk ik zelfs terug naar je bericht.
Omdat ik niet meer zeker weet of je nu deze donderdag of volgende donderdag je blind date had?
En dan bericht ik je op de juiste dag “Succes queen! En stuur 911 als ik je moet komen redden”.

Gaat allemaal moeilijker met een voice note van vier minuten.

Maar ik neem je voice note heel serieus.

Om die te beluisteren moet ik alleen zijn.
En liefst zit ik neer om notities te nemen.

Lach maar, maar zo grondig ga ik door die updates van je leven.

Ok, ik ben klaar.

Eindelijk ben ik alleen en dat kleine driehoekje kijkt me aan.

Beluister mij, zegt het.
Ik duw op het driehoekje.

Let’s fucking go.

Voice notes beginnen vaak hetzelfde.
Eerst een diepe inademing gevolgd door een “Ja, dus…”.

En dan gaat het alle kanten uit.

Eerst een backgroundstory.
Dan van een cliffhanger,
naar een bijverhaal.

Halverwege vergeet de spreker waarom hij begonnen is.
Op de achtergrond hoor je een deur, een hond, een koffiemachine.
Iemand zegt iets…

En ik maar krabbelen en noteren om alles bij te houden.
Al die moeite met als doel om later fatsoenlijk te kunnen reageren op alle plottwists van dit auditief verhaal.

Voor de zender voelt dit als efficiëntie.

Comfort boven alles.
Geen moeite doen om een verhaal op te bouwen.
Geen gedoe met leestekens.
Geen onderbrekingen door reacties of nuttige bijvragen van de ontvanger.

Gewoon praten en lossen.

Dumpen.

Hier. Vang dit even op.

En voor mij begint het werk.

Het belangrijke onderscheiden van de plots opduikende brainfarts.

Bijna ben ik klaar om te beginnen antwoorden.

Maar eerst beluister ik de volledige podcast nog eens op x2 snelheid,
om zeker te zijn dat ik niks gemist heb.

Voor mij zit het dus in de verschuiving van het werk.

De zender ontlast zichzelf en belast mij.

Niet expres.

Goed bedoeld, want soms wil je gewoon vertellen.

Gewoon wat yappen. 
Je wil dan dat iemand je hoort, niet alleen leest.

Ook al creëert het een klein logistiek probleem in mijn dag, ik zal ze altijd beluisteren.

Want een stem draagt dingen die tekst nooit kan dragen:
aarzeling, spijt, enthousiasme
en dat is gewoon niet altijd over te brengen met een emoji.

Dus als je mij een voice note stuurt, heb even geduld.

Ik zal antwoorden.

Per bericht. Obviously.

Maar hou rekening met 3 tot 5 business days.

En bij echt sensationele drama’s bel ik je.

Dan moet het live.

Dan wil ik luid kunnen reageren met:
“WHAT THE HELLIE?”

Kleine tip: hou ze kort.

Eén per onderwerp.

Dat helpt de administratie & responstijd.

Zelf zal ik me er niet snel aan wagen.

Omdat ik altijd denk: wat als dit niet uitkomt?
Wat als die vriendin moet luisteren terwijl ze ergens met de handen vol en bananen onder haar kin staat?

Ik bericht dus liever.

Deze people pleaser wil je niet op een vervelend moment overvallen

met een podcast van vier minuten en zeventien seconden.