Als we ooit samen in een situatie terechtkomen en er moet snel gehoofdrekend worden, weet dan één ding:

je staat er alleen voor.

Ik doe maar alsof.

Kleine situatieschets.

We staan in de verfwinkel en we moeten nu berekenen hoeveel liter verf we nodig hebben voor een muur van 4,3 op 2,7 meter.  

Vol goede moed begin ik met je mee te rekenen.

Ik knijp mijn ogen samen.

Ik kijk schuin naar boven.

Ik fluister cijfers tegen mezelf.

Soms teken ik zelfs denkbeeldige formules in de lucht.

Het ziet eruit alsof er in mijn hoofd een rekenmachientje naarstig aan het werk is.

De werkelijkheid is niet zo indrukwekkend.

Eigenlijk ben ik goed begonnen. Oppervlakte berekenen. Easy.

Maar ergens ben ik de draad kwijt geraakt in mijn rekenproces.

“Was het nu 3,4 op 7,2 meter of 4,3 op 2,7 meter?”

Ik twijfel aan mijn eigen tussenstappen.

“Had ik dat nu al berekend of niet?”

Sowieso kies ik nooit de meest logische berekening, maar altijd een ingewikkelde omweg waarvan ik halverwege zelf niet meer weet waarom ik het zo wou aanpakken.

Mij ben je dus al lang kwijt.

Ik ben niet meer aan het rekenen.

Ik ben tijd aan het kopen door oscarwaardig te acteren dat ik aan het meerekenen ben.

Jij bent nog steeds op zoek naar de oplossing,

ik ben gewoon aan het wachten tot je die gevonden hebt.

Jij bent ervan overtuigd dat dit een team effort is,

ik zal niks bijgedragen.

Je kan wel op mij rekenen (pun intended) voor emotionele steun tijdens het proces.

Go rekenwondertje, go!

Het ergste wat je na lang nadenken kan zeggen is:

“En, op hoeveel kom jij?”

Merde.

Nu moet ik de schijn hoog houden.

De kunst is om overtuigend genoeg te klinken, maar ook niet te zeker.

Want dan geloof je me misschien.

“Als ik het even snel snel bereken, kom ik op.. 37 liter?”

Belangrijk daarbij is om het altijd als vraag te formuleren.

Klassieke wiskunde behoort duidelijk niet tot mijn talenten.

Gelukkig blink ik wel uit in alternatieve financiële modellen.

Neem nu Girl Math.

Kan ze.

Een nieuw tenue’ke van €280 en zal het minstens dertig keer dragen?

Praktisch gratis. Voor de vo niet.

Een vliegticket gekocht in november maakt de reis in juni gratis.

Dat geld bestaat niet meer.

Een Zalando-retourtje?

Dat is gewoon geld verdienen.

Een overpriced iced matcha met kokosmelk is goedkoper dan een massage als me-time.

Reken maar uit.

Een tennisoutfitje in de solden?

Dat uitgespaarde bedrag zie ik als een passief inkomen.

De carwash in cash betaald? Aangezien dat niet te zien is op mijn bankapp,

is dat dus geld dat ik niet uitgegeven heb.  

Nog iets van €20 bijvoegen aan het winkelmandje voor gratis verzending? Zeker wel.

Ik ben een genie om geen €3,99 aan verzending te verspillen.

Beroep doen op een poetsvrouw, een dure luxe?

Het maakt me gelukkiger, dus is het een investering. No brainer.

Heb ik dat paar sneakers wel nodig? Uiteraard.

Want als ik die draag, draag ik de alle andere paren minder en verslijten die minder snel.

Die hele sneakercollectie stijgt dus in waarde.

Financieel inzicht on point.  

I rest my case.

Als we dus ooit een restaurantrekening moeten splitsen,

aantal weken zwangerschap moeten omzetten in maanden,

bedenken of we onze reservatie halen als we in 10 minuten 4,5 kilometer moeten wandelen…

Vertrouw dan vooral op jezelf.

You are on your own.

Ik zal wel naast je staan.

Doen alsof.

Af en toe zeggen: “Ja, dat had ik ook ongeveer.”

En wanneer uiteindelijk blijkt dat jouw berekening volledig correct was, zal ik met veel overtuiging reageren:

“Zie je wel.”

Niet omdat mijn berekening ook maar in de buurt kwam.

Maar omdat ik vanaf het begin geloofde in je kunde.

(En in mijn onkunde.)

Sommige mensen lossen het probleem op.

Andere mensen creëren de illusie dat ze bijgedragen hebben.

We kunnen niet allemaal dezelfde talenten hebben.