Throwback naar blokjes, een olifantendracht lang een ijzerwinkel in mijn mond. Metaal, elastiekjes, en stress bij het eten van een stevige groene appel of een stokbrood.

De coolkids maakten er nog iets van met gekleurde elastiekjes. Voor mij was een bescheiden grijs al gek genoeg. Minder statement, meer gewoon volhouden met het idee

“Het is maar tijdelijk, het wordt beter.”

En dat was ook het doel.
Een mooier gebit.

Beter worden.

Ik stelde mij er geen vragen bij. Mijn ouders betaalden er met plezier voor. Niet omdat ze dachten: wat een lelijk kind, even fixen. Maar omdat het hoorde bij zorgend ouderschap. Kansen creëren voor je kind.

Want loopt het leven niet net iets vlotter als je er beter uitziet?

Pretty privilege.

Dat werd nooit letterlijk uitgesproken, maar is volgens mij wel de stille overtuiging van ouders bij die investering.
Mooie mensen hebben het makkelijker. Ze worden net iets vriendelijker ontvangen, net iets sneller gekozen, net iets minder streng beoordeeld.

En dus dankzij die goede bedoelingen van mijn ouders ging ik een tijdje als beugelbekkie door het leven.

Soms genant, want er bleef al eens wat spinazie zitten. Lippen die niet vlot over dat ijzer glijden. Dat moment aan de schoolpoort waarop een kus ineens awkward werd omdat je blokje vastzat in zijn sjaal.

Voor een puber: het einde van de wereld.

Maar niemand die zei dat het overdreven was. Of fake. Of ijdel. Of onnodig.

Of dat ik “gewoon moest leren mezelf graag te zien zoals ik was”.

Judgement over cosmetische ingrepen komt later.

Want zodra iemand op volwassen leeftijd een bezoekje aan de plastisch chirurg overweegt verandert de toon. Een beetje botox, een filler, een ooglid dat plots minder zwaar oogt, een T-shirt dat net iets strakker zit dan vorig jaar, dan heeft iedereen zijn mening klaar.

“Je moet je niet in dat keurslijf willen wringen.”

“Je bent mooi zoals je bent.”

“Wat we zien op sociale media is fake, getrukeerd en onhaalbaar.”

“Ouder worden hoort bij het leven.”

Op zich allemaal waarheden.

Alleen… waar zit het verschil?

Een beugel is oké.
Maar een eleven (= frons tussen de ogen) gladstrijken niet.

Ik probeer dat verschil te vatten maar raak er niet uit.

Misschien omdat ik tegelijk dingen zeg als

“Ik ben geen voorstander van te opzichtige ingrepen of transformaties,”

maar ook denk, als het subtiel is en iemand nog altijd gewoon op zichzelf lijkt,

“Waarom niet eigenlijk? Get it girl!”

Ik ben dus zeker niet iemand met een sterke mening hierover.

Eerder iemand met een schuivende grens.

Want bij die subtiele tweaks gebeurt iets zo interessants.

Je ziet het eigenlijk bijna niet,

maar je voelt het vooral aan de energie van die persoon.

En dan is het moeilijk om tegen te zijn zonder hypocriet te klinken.

Vroeger zeiden we ook niet:

“Laat die tanden maar staan. Ook al ziet het eruit alsof ze erin gesmeten werden, karakter is belangrijker.”

Nope.

Zonder voorafgaande diepe debatten over authenticiteit, werd de afspraak bij de orthodontist gewoon gemaakt.

Misschien zit het verschil vooral hierin:

toen maakten mijn ouders de beslissing.
Volwassenen beslissen voor zichzelf.  

Alsof wat je als volwassene wil veranderen automatisch te veroordelen is, simpelweg omdat iemand er zelf voor tekent.

Ik heb vrienden die ervoor gekozen hebben om iets te laten doen. Hadden ze het me niet verteld, had ik het nooit geweten.

Er valt eigenlijk niets spectaculairs te zien, want ik heb nu eenmaal erg knappe vrienden (soort zoekt soort enzo…).

Maar wat wel opvalt is hoe ze nu in het leven staan.

Zorgelozer.

Lichter.

De manier waarop ze binnenkomen alleen al.

Meer aanwezig. Minder bezig met hoe ze bekeken worden. Meer ruimte innemen zonder te verontschuldigen. Minder verstoppen.

Want dat is wat die kleine ingrepen doen.

Niet zozeer gezichten en lijven veranderen,

maar hoe iemand zich dan gedraagt.

Zelfvertrouwen zit zogezegd vanbinnen, maar reageert opvallend goed op een kleine aanpassing aan de buitenkant.

En dan wordt het lastig om dat beter worden in de vorm van een beetje botox, een liftje hier en daar, een haarlijn die zich herpakt, anders te zien dan…

gewoon de volwassen versie van die beugel van toen.