Ik verveel me. Het is dinsdagavond en ik lig lekker lui in de zetel.

Een beetje doomscrollen om me in de mood te brengen.

Ik wist dat dit zou werken, want ik begin het warm te krijgen en krijg zin.

Het is zover. Iets of iemand zal mijn verlangen moeten bevredigen.

En ik weet perfect hoe ik deze itch ga scratchen.

Ik richt me tot mijn friend with benefits. Mijn online friend with benefits.

Ok schat. Here I come.

Ik heb tijd. Ik heb zin. Ik ben er helemaal klaar voor.

Vanavond gezellig met z’n tweetjes.

No commitment, gewoon wat sexy qualitytime.

Je kent me door en door, dit kan niet misgaan.

“Log in om verder te gaan.”

Natuurlijk wil mijn lievelingswebshop eerst nog even mijn e-mailadres en wachtwoord.

Geen probleem, schat. We noemen dit voorspel en het hoort erbij, dus ik typ mijn inloggegevens in.

“Je e-mailadres of wachtwoord is niet correct.”

Ok lieverd, kan je me even laten weten welke van de twee niet correct is?

Mijn e-mailadres of mijn wachtwoord?

“Je e-mailadres of wachtwoord is niet correct.”

Ik zie al wat je aan het doen bent. Je laat me ervoor werken vanavond.

Je bouwt de spanning op. I like that.

Geen zorgen, ik klik snel even op “Wachtwoord vergeten”. We lossen dit snel op en dan kunnen we verder met onze avond.

Je stuurt me een mailtje met een link om mijn wachtwoord te resetten.

Onze communicatie is echt on point deze avond. Dit gaat goed.

Ik klik op het linkje en geef een nieuw wachtwoord in.

“Je nieuwe wachtwoord mag niet hetzelfde zijn als je oude wachtwoord.”

Lieveling? Mijn wachtwoord was dus wel juist de eerste keer?

Je bent me aan het uitdagen. Maar ik hou van je. Dus here we go.

Ik bedenk een ander wachtwoord.

“Je wachtwoord is te zwak.”

Babe, really? Wat wil je dan van mij? Wat heb jij precies nodig zodat wij deze avond eindelijk in alle gezelligheid kunnen verderzetten?

Let me check all your boxes, schatteke.

Minstens één hoofdletter? Got it.

Minstens één cijfer? Got it.

Minstens één speciaal teken? Got it.

Dus wat is het probleem?

Ah. Hij is niet groot genoeg, niet lang genoeg.

Say no more.

Met enkele zachte maar doortastende handelingen maak ik hem langer. Nog langer.

Ziezo, nu moet hij toch aan je eisen voldoen. Met dit nieuwe wachtwoord ben ik klaar voor actie!

“Log opnieuw in met je nieuwe wachtwoord.”

We zijn er, ik voel het. Ik typ mijn prachtige extra large wachtwoord in, volledig naar jouw wensen.

“We hebben een zescijferige verificatiecode naar je e-mailadres gestuurd.”

Schat. Wat is the point van dat wachtwoord als je mij nu gewoon een code mailt?

Je bent mijn geduld aan het testen. Maar ik wil dit, dus ik ga terug naar mijn mailbox.

Natuurlijk geen code ontvangen.

“Resend code”

Mailbox even refreshen en nu heb ik er plots twee.

Gelukkig weet ik welke de juiste is.

69 69 69.

Kapoen dat je bent.

“We willen controleren of je een mens bent.”

Schat, dit is niet ons eerste cardio-avondje van intens webshopgenot.

We kennen elkaar. Je kent mijn adres, mijn bankgegevens (zelfs al vergeet je altijd die drie CVC-cijfertjes), mijn schoenmaat. Je weet welke jeans ik maanden geleden gekocht heb. Je weet welke trui ik al weken in je winkelmandje heb zitten.

En toch twijfel je of ik een mens ben?

Goed. Vertel me wat ik moet doen, ik zal het je bewijzen.

“Selecteer alle vakjes met een bus.”

Easy, ik heb gestudeerd. Ik kan dit.

Oei, in dit vakje staat een halve band van een bus.

Telt die mee? Ik gok van wel.

“Probeer opnieuw.”

Ok. Je speelt het spel van aantrekken en afstoten erg goed vanavond.

Nog een keer. Verkeerslichten deze keer.

“Verificatie mislukt.”

Pardon?

“Het ziet ernaar uit dat er een probleem is.”

Zo begint het er inderdaad wel naar uit te zien, ja.

“We kunnen niet verifiëren dat je een mens bent.”

Bolleke, ik ben het. Je favoriete online shoppertje. Klaar voor een avondje vol verkeerde (financiële) beslissingen.

Work with me here.

Ik probeer het nog één keer, helemaal vanaf het begin: e-mailadres, wachtwoord, here we go.

“Je hebt te vaak geprobeerd in te loggen. Je account is tijdelijk geblokkeerd.”

Het zijn de woorden die definitief een einde maken aan alles wat deze avond had kunnen zijn.

Mijn shopping boner is weg.

Hier stopt ons avontuur, maar één ding weet ik zeker: It was not me, it was you.

Jij en je trust issues.

Ik sluit mijn laptop. Onbevredigd.

Geen nieuw tenue’ke, geen pakje dat overmorgen als cadeautje aan mezelf geleverd wordt.

Over online shopping blue balls gesproken.