Zondag was ik jarig.
Weer een jaartje dichter bij… Dichter bij wat eigenlijk?

Alleszins nog niet dichter bij mijn prime.

Ik ben nog altijd rising. Nog altijd peak pending. Dank u.

Dit even ter zijde.

Verjaren gaat bij mij elk jaar gepaard met exact hetzelfde dilemma.

Geen existentiële “wat doe ik met mijn leven”-paniek ofzo. Verrassend genoeg, all good op dat vlak.

Ik hou van jarig zijn.
Ik hou alleen niet van verjaardagsgedoe.

Niet van de logistiek. Niet van het geregel.

Het voelt als een soort van sociale verplichting om iets te doen.

Dus elk jaar opnieuw kiezen tussen de enige twee opties.

Ofwel regel ik alles zelf.
Ofwel regel ik niks.

Optie één klinkt in theorie wel ok. “Gewoon iets organiseren.”
In theorie want “Gewoon iets organiseren” gaat in mijn hoofd op minder dan twee minuten van gezellige brunch naar gigagedoe alsof ik een wereldtop moet regelen.

Guestlist. Wie wel? Wie niet? Waar trek je de lijn zonder onbedoeld een mini-oorlog te ontketenen?

Wie kan naast wie zitten?

Wie zegt na twee cava’s gegarandeerd iets ongepasts, ook al was het als mop bedoeld? Weg sfeer.

Dan de locatie.

Thuis? Absolutely not.

Mensen minimaliseren hosting altijd tot: “Gewoon wat tapas en cava!”

Ja. “Gewoon”.

Mijn penthut (want penthouse is te overmoedig voor mijn stekje) kan gewoon niet meer dan vier mensen tegelijk aan zonder dat we op elkaars schoot het kommetje chipkes moeten doorgeven.

Dus nee. Niet thuis.

Restaurant dan?
Oké. Maar welk?

Vanaf het moment dat ik dus zelf iets organiseer, verander ik tegelijk in een eventmanager op het randje van een burn-out en mijn eigen lastigste klant.

Brunch of dinner?
Apéro?
Of toch eerder een activiteit?

Welk uur?

Half tien is te vroeg voor de vrienden die standaard wakker worden met een kater en te laat voor de vrienden met kinderen die tegen dan al een volledige dag achter de rug hebben sinds 5u42.

Zelfs als alles geregeld is, is het ergste nog niet voorbij.

D-day van de B-day.

Dan begint het pas echt.

Moet ik nog eens het adres doorsturen?
Met parkeertips?
Misschien ook openbaar vervoer opties?
Zou een klein plannetje handig zijn?

Heeft iedereen het naar zijn zin?

Staat de muziek te luid?
Te stil?
Is het hier niet te warm?
Te koud?

Heeft iedereen al gegeten?
Heb ik al genoeg met iedereen gepraat?
Zouden mensen liever ergens anders zijn?

Ik kan mezelf op minder dan zes minuten van “wat gezellig” naar “niemand is hier graag” spiralen.

Dus soms denk ik: weet je wat? Ik doe gewoon niks.

Een heerlijk alternatief voor de optie “Ik regel alles zelf”.

Geen stress.

Geen reservaties.

Geen boodschappen.

Geen to do-lijstjes.

Geen backplanning.

Geen budget in Excel.

Heer-lijk.

Tot ik besef dat de optie “zelf niks regelen” ruimte creëert voor mijn grootste nachtmerrie.

Het verrassingsfeest.

Het woord alleen al bezorgt mij rillingen. Not the good kind.

En ik weet dat mensen dat doen uit liefde. Met de beste bedoelingen. Echt waar. Ik begrijp de intentie volledig.

Laat mij je even meenemen in mijn hoofd bij volgend fictief nachtmerriescenario.

Je hebt die ochtend net iets te lang liggen doomscrollen waardoor je je haarwasdag noodgedwongen moet uitstellen. Droogshampoo heeft gedaan wat het kon, maar grenzen zijn bereikt.

Je OOTD? Rechtstreeks van the chair geplukt.

De keuze tussen mascara of tanden poetsen was snel gemaakt. Bien stylé zie je er niet uit, maar gelukkig  heb je geen meurend ochtendbekkie meer.  

Na een dag van het een naar het ander crossen, kom je maar net op tijd binnen waar je met een vriend afgesproken hebt.

“VERRASSINGGGGG!”

Shit.

Oké. Niet omdraaien en niet weglopen.
Lachen.
Komaan, lach natuurlijker.

Iedereen zit al op niveau acht van de avond terwijl ik intern moet herkalibreren.

En natuurlijk, perfect timing as always, krijg ik ook een overweldigend schuldgevoel.

Want mijn vrienden zijn de liefste. De beste. Geen moeite is hen te veel. Ze zien mij graag.

Maar ik sta daar…
Mijn enthousiasme te faken.

Godver. Doe beter je best, ondankbaar mens.

Ik wil dus een derde optie.

Niet zelf organiseren.
En al zeker niet verrast worden.

Nee.

Mijn droomscenario is iemand die drie maanden op voorhand zegt:

“Je verjaardag komt eraan. Geef mij een briefing. Ik regel alles.”

Dat.

Gewoon iemand die zegt:

“Je guestlist heeft ge-RSVP’ed. Ik heb om 10u brunch gereserveerd in je favoriete koffiebar. Daarna apéro. Dresscode: cute maar comfy. Hier is het minuut-per-minuutdraaiboek. Het enige wat jij moet doen is je haar wassen en op tijd komen.”

Geen verrassingen.
Geen verantwoordelijkheid.
Geen chaos.

Gewoon… een partyplanning met kleurcodes, tijdsloten en een duidelijk overzichtje.

Geen verrassing als ik zeg dat spreadsheets mijn love language zijn.

Maar goed. Uiteindelijk heb ik voor zondag gewoon optie één gekozen.

Flink alles zelf geregeld.

Kan ze.

Natuurlijk had ik alles in mijn hoofd weer veel groter en complexer gemaakt dan nodig. Dat weet ik zelf ook wel.

Maar het zou een leugen zijn om te zeggen dat ik geen fantastische verjaarddag gehad heb.

Laat ons zeggen dat ouder worden, beseffen is dat vrienden ondanks mijn neurotisch kantje mij toch elk jaar willen vieren.

Dat ze dan voor heel het etablissement heel luid “Happy Birthday” voor mij zongen?

Dat neem ik er, met een licht gegeneerd blosje en gevoel van geluk en dankbaarheid, dan maar bij.