Er bestaat een moment in elke relatie waarop je beseft:

we zijn hier niet allemaal even snel geëvolueerd sinds de prehistorie.

Zet een koppel voor een open koelkast en een fles ketchup op ooghoogte.

Ze kijken naar exact hetzelfde.. en zien iets compleet anders.

Bij de ene denk je: geen zorgen.
Bij de andere overweeg je een afspraak bij de oogarts.

Het is dinsdagavond.

Na een intens dagje op het werk, even alles gaan uitzweten tijdens een loopje, een wasje die draait en terwijl ik nog geniet van een zelfgemaakte soep (met restjes van de mealprep uiteraard) zet ik ook nog snel die tandartsafspraak in mijn agenda.

Ik heb mijn zaakjes op orde.

En dan hoor ik: “Zeg, kan het zijn dat we geen ketchup meer hebben?”

Het lief staat in de frigo te kijken. Op zoek naar de ketchup.
Nochtans staat de ketchup waar die altijd staat.
In de frigo.
Op ooghoogte.

Bijna agressief zichtbaar.

En toch onvindbaar voor die jongen.

Ik was ooit samen met een lieve jongen, maar ik fungeerde als zijn persoonlijk NASA-supportteam.
Maar dan voor banale dingen.

Geen raketten. Geen maanmissies.
Wel voor het lokaliseren van fietssloten, oortjes,

en het bijhouden van zijn afspraken, zijn eigen planning,

zijn eigen leven eigenlijk.

“Waar ligt mijn sportzak?”
“Wanneer moest ik bij Thomas zijn?”
“Hebben we geen Compeeds meer?”

Gast.

Ik ben geen wandelende back-up van je agenda.

Ik ben geen zoekmachine.
En al helemaal geen ChatGPT die enthousiast je vraag beantwoordt met:

“Wat een interessante vraag, fijn dat je je dit afvraagt.”

Op een bepaald moment voelde ik mij meer zijn persoonlijke externe harde schijf dan zijn vriendin.

Dus ik moest iets ondernemen.

Dramatisch gesteld: om de relatie te redden.

Maar vooral om gewoon mijn eigen hoofd terug te krijgen.  

Het heeft de relatie trouwens niet gered.

Om meerdere redenen.

Een affaire was zeker geen reden,

want die had ik gegarandeerd zelf voor hem moeten plannen, inboeken en hem eraan herinneren dat hij op tijd vertrok voor zijn rendez-vous.

Soit, een plan dus.

Ik presenteer u..

De ratecard voor relatiefacturatie.

Ik introduceerde tarieven voor het beroep doen op mijn diensten.

Mijn tijd is schaars en mijn services premium.

Ik moet zelf opstaan en je je “verloren” voorwerp brengen?

Dat kost je €10.

Ik moet de agenda erbij nemen en je de logistieke details van je afspraak voorlezen?

Dat kost je €10.  

Ik vertel je waar je iets kan terugvinden en je vindt het helemaal zelf? Flinke jongen.

Dat kost je slechts €5.

Ik vertel je waar je iets kan terugvinden, maar moet toch komen wijzen naar de exacte plek in de kast?

Dat kost je €15 (= shame tax).

Ik moet je na het delegeren van een jobke nog een berichtje sturen “zodat je het niet vergeet”?

Dat kost je €20. Ik ben je notificatiesysteem niet.

GRATIS: De sarcastische opmerking, oogrol, zucht en het “zijt gij niet beschaamd”-gevoel.

BONUS: Als je je vraag afbreekt bij “Weet je waar…”

en vervolgt met “… ik met jou naartoe wil?” en me meeneemt naar mijn favoriete koffiebar?

Dan trakteer ik de koffies en zwijg de volle tien minuten.

You win.

Het werkte.
Niet omdat hij plots alles zelf kon vinden (I wish),

maar omdat ik eindelijk iets kon aantonen

wat (hoe kan het ook anders) onzichtbaar was voor hem.

Namelijk dat die kleine, onschuldige vragen helemaal niet zo klein en onschuldig zijn.

Het is je eigen leven outsourcen.

Het is vertrouwen op je vriendin dat zij, naast haar eigen leven ook jouw leven bijhoudt en regelt.

De mental load werd zichtbaar.

Er zit die evolutionaire verklaring achter.

Mannen die vroeger op de uitkijk stonden, ver moesten kijken voor het jagen en het detecteren van gevaar.

Vrouwen die verzamelden eten: bessen, noten, planten,..

Ze hadden meer oog voor detail. En vooral: het onthouden waar alles lag.

Op basis van deze prehistorische jager-verzamelaar-eigenschappen kan ik dus ergens wel begrijpen dat

vrouwen evolutionair gevoeliger zijn geworden voor objecten en hun locatie

en mannen sterker zijn in brede ruimtelijke oriëntatie.

Maar ergens onderweg zijn wij vrouwen toch sneller geëvolueerd.

Uit overlevingsprincipe zien wij:

en gevaar van mijlen ver (red flags, I see you)

en de fles ketchup voor onze neus in de koelkast.