Millennials: “Ik ben zo moe en gestrest, ik moet er even tussenuit.”

*Boekt hiketrip* 

It’s me. I am millennials.

Of dat exact is wat ik nodig heb? Probably not.

Maar een all-in naar Tenerife is gewoon sociaal niet echt aanvaard door de peers.

Na uren research en een spreadsheetvergelijking alsof het een businesscase is, is de hiketrip eindelijk geboekt.

Gelukkig vertrek ik op reis om te bekomen van zowel dit boekingsproces als mijn leven als corporate girly.

Klinkt perfect.

De bergen.

Elke dag een hike van drie uur… die uiteindelijk de beste zeven uur van je leven blijken te zijn.

And off we go!

Geen tijd om rustig warm te wandelen want vanaf stap één gaat het omhoog.

Puffend en uren aan een stuk: hop, naar boven.

De leugens rollen vlotjes over de tong.

“We zijn er bijna.”

“Vanaf hier is het zo goed als plat.”

“Ik zie de top al.”

“Nog tien minuutjes max, beloofd!”

“Het zwaarste stuk hebben we al gehad.”

“We zitten zeker al over de helft.”

“Vanaf nu wordt het minder steil.”

Allemaal in het belang van sfeerbeheer.

Elke vijf minuten check ik de kaart.

Ja, er is letterlijk maar één pad, maar ik zal geen stap te veel gezet hebben.

Mij hebben ze niet liggen.

Je hoort het: geen vakantie om fysiek uit te rusten.

Maar gelukkig blijven we fit!

I wish!

Ik denk constant aan eten.

Wanneer ik ga eten.

Wat ik ga eten.

“Na welke bocht zou ik mijn dinokoek opeten?”

“Een Chokotoff of een Napoleon als beloning aan de top?”

“Hoeveel pistolets met kaas zijn te veel pistolets met kaas?”

“Wat is de kans dat er na die bocht een frietkot staat?”

“Ik zou het paard zijn rug kunnen uiteten. Vanavond bestel ik mij een pizza of acht.”

Een summerbody zal deze trip niet opleveren, maar gelukkig is het wel een weekje om het koppeke leeg te maken…

Mijn gedachten:

“Is een schildpad zonder schild naakt of dakloos?”

“Hoe zou het nog zijn met Michael Schumacher?”

“Als een tomaat fruit is, is ketchup dan een smoothie?”

“Zijn een wasmachine en een droogkast familie of collega’s?”

“Als een stuk zeep op de grond valt, is de zeep dan vuil of is de grond gewassen?”

“Noemen we zand zo omdat het tussen zee en land ligt?”

Je ziet het, een vakantie waar mentale rust ook afgevinkt kan worden.

Dus ik waggel als een pinguïn de berg verder op en terug af.

Het fight-or-flightgevoel neem ik er gewoon bij.

Op een steil stuk gaat mijn innerlijke dialoog van: 

“OMG, we gaan sterven!” 

naar “Shut up. We vinden dit leuk. We hebben hiervoor gekozen. We zijn op vakantie. Geniet ervan, verdomme!”

Verbazend genoeg slaag ik er toch in om te genieten van de prachtige vergezichten en de qualitytime met mijn zus.

Onderweg niet vergeten de sociale regels van het bergleven te respecteren.

Ik zie die zogezegde pro met bandana, Patagonia-vestje, CamelBak en ritsbroek al aankomen en doe alsof ik niet buiten adem ben.

Tussen twee happen zuurstof pers ik er snel een “Bonjour” uit alsof deze hike een walk in the park is.

En oooooh, the audacity als ze niks terugzeggen! Eeeexcuuuse meeee?!

Dat neem ik persoonlijk.

Achter mij hoor ik iemand naderen. Ik versnel. No way josé dat ik me laat voorbijsteken door die in full Quechua gehulde grijze zeventiger. I have my pride!

Maar eens ik aan de afdaling bezig ben, ben ik plots de sympathie zelve. 

Mijn zweet is opgedroogd. Ik ben goedgezind. Ik heb al gewonnen.

“Bonjour! Ja, je bent er bijna hoor. Niet te vroeg pieken hé. Haha. Echt de moeite boven. Nog even op die tandjes bijten. Goed bezig!”

De afdaling is een feit, maar we zijn nog lang niet thuis. 

Achter elke bocht roep ik bij het zien van die prachtige, reusachtige hoop stenen met extreem (en oprecht) enthousiasme:

“Waaauw!”

Kwestie van het afzien de moeite te maken.

Maar dan is daar eindelijk waar je al de hele dag naar verlangt.

Het prachtige zicht op…

…je auto op de parking.

Finally.

Maar na elke hike hoor ik mezelf duizend keer zeggen:

“Amai, het was wel echt de moeite.”

“Zo schoon.”

“Nog nooit zo’n mooie hike gedaan.”

“Hebben we toch weer deugd van gehad.”

“Die aperitief hebben we verdiend!”

Zou dat het zijn? Is dat hoe millennials ontspannen?

Work hard, play hard.

Ook op vakantie?

Eerst afzien.

Om dan na veel gezaag en geklaag met een limoncello spritz in de hand te besluiten dat het fantastisch was.