Vorig weekend was het Valentijn.

Die dag waarop koppels collectief zeggen:
“Wij doen daar niet aan mee.”

En het dan toch vieren.
Met sushi.
Of seks.
Of een cheesy Instagram-story.

And I love love, maar ik vier anders dit jaar:

Happy Vriendentijn aan de allerbeste vrienden.

Mijn vrienden.

Mijn fantastische vrienden hebben al dingen voor mij gedaan waar weinig boyfriends of dates ooit bij in de buurt kwamen.

Niet dramatisch bedoeld.
Gewoon vrienden, ze zijn er altijd.

Ze sleuren verhuisdozen drie verdiepen omhoog (want geen lift in mijn appartement).

Ze komen langs als ik te veel eten gemaakt heb.

Ze kopen twee museumtickets: “Omdat die expo echt iets voor u is.”

Ze sturen op dinsdag: “Zaterdag cocktails?”

Ze vragen hoe het met mijn ouders of zus gaat.

Ze sturen: “Ik ben in de buurt, koffietje?”

Ze sturen een foto van tien jaar geleden. Vergezeld van één woord: “Gieren.”

Dat soort dingen.

Die doodgewone dingen zijn voor mij van onschatbare waarde.

In een relatie ben je elkaars nummer één.

Dat is helder.
Afgesproken.
Bekrachtigd door meet the parents-formaliteiten.

In vriendschappen is dat minder strak omlijnd.

Geen hard launch op Instagram.

Geen contract.
Geen jubileum.

En toch.

Ze dagen op.

Ook als ze moe zijn.

Ook als het in hun eigen leven even rommelt.

Dat vind ik misschien nog het strafste:

ook dan zijn ze er.

Niemand wordt verplicht mij te helpen verhuizen.

Niemand moet om middernacht mijn telefoontje aannemen
en mijn gepieker aanhoren.

Niemand is verplicht om mij een noodvoorraad M&M’s aan huis te leveren.

En toch doen ze het.

Een klein ongemak in single zijn is

niet het alleen slapen,
niet het third wheelen.

Maar het idee dat je niet automatisch iemands eerste prioriteit bent.

Maar ik weet ondertussen:

ik sta wél op prio-lijsten.

En hoog ook.

Romantiek krijgt de eer.
De erkenning.
De hashtags.
De feestdag.

En vriendschap krijgt… wat?

Vanaf nu dus: Vriendentijn.

Een feestdag voor mijn vrienden.

Geen cringe-toestanden.

Maar misschien wel hartjesballonnen.

Want ik zie jullie graag, jullie lievekes die blijven opdagen.

Zonder garantie.

Maar het voelt onvoorwaardelijk.