Op mijn volgende job heb ik een kind.

Niet letterlijk natuurlijk, maar een denkbeeldig kind.

MIJN denkbeeldig kind. Don’t tell HR.

Ik zie het al voor me: een tekening aan mijn bureau. Wasco. Een kaduk huisje met ramen in onmogelijke vormen. Een zon in de hoek. “Mama is de beste” in scheve letters.

Ik heb gemerkt dat wanneer mensen op het werk denken dat je een kind hebt, alles verandert.

Een andere toon.

Je bent niet langer iemand die om 16u30 vertrekt.

Je bent een ouder. Een pijler van de samenleving.

“De school heeft gebeld”
heeft geen verdere uitleg nodig.

Het is een vrijgeleide.

Niemand kijkt op van zijn scherm.

Niemand vraagt dan: kan dat niet na de uren?

Niemand die zegt: kan je dat niet verplaatsen?

Maar zonder kind? Leg het maar uit.

Laatst had ik om vijf uur een doktersafspraak. Gewoon een hoestje waar ik maar niet vanaf raak, no big deal.

Om half vijf pak ik mijn boeltje in. Naar mijn mening geen crimineel vroeg uur.

En toch.

De CFO kijkt op en zegt “Aaaah, werk jij parttime tegenwoordig?”

Hij lachte.
Ik keek terug.

Arme man. Deze had hij niet zien aankomen.

“Nee hoor,” zei ik. “Ik heb de kinderen deze week.”

Zijn gezicht was goud waard. Alsof hij in zijn hoofd mijn volledige LinkedIn opnieuw overloopt.

School. Relatiestatus. Chronologie.

Had hij iets gemist?

Was ik stiekem getrouwd? Gescheiden? Jonge ouder van een verborgen kleuter?

Ik was al weg voor hij zijn puzzel had gelegd.

En ik dacht: waarom werkt dit?

Waarom is flexibiliteit vanzelfsprekend als het over je mini-me gaat, maar licht verdacht en heeft verantwoording nodig als het om jezelf gaat?

Een loopje om over de middag? Dat is de kantjes er letterlijk vanaf lopen.
Loodgieter binnen laten om twee uur? Geen privézaken tijdens de werkuren.

Vakantieplannen? Niet tijdens de schoolvakanties en even onderhandelen met de ouders in je team hé.

Gewoon eens zonder overuren op tijd naar huis? Zijde niet beschaamd?

Begrijp me niet verkeerd. Corporate ouders grinden minstens even hard en verdienen die flexibiliteit. Ze doen effectief twee jobs en hebben extra monden te voeden. Ik weet oprecht niet hoe ze het doen.

Maar het verschil in vanzelfsprekendheid valt me op.

Zorg voor een kind: nobel.
Zorg voor jezelf: luxe.

Dus ja. Op mijn volgende job heb ik een denkbeeldig kind.

Een braveke.
Af en toe oorontsteking.
Soms een telefoontje van de crèche.

Gewoon uit zorg voor mezelf.

En aan de dubbel-shiften-draaiende ouders, adviseer ik om “de school heeft gebeld” af en toe ook voor zichzelf in te zetten.

Voor iets radicaals.

Niks doen.

Momentje voor jezelf.

Zonder verantwoording.