Ik heb dit jaar minstens zes keer een nieuwe baby in de vriendengroep gesponsord.
Met liefde, dat zeker.
Maar ook al die glowing mama’s werden gesponsord, namelijk met een push-present van de babydaddy.

En toen dacht ik:
ik verdien ook een push-present.

Sure, ik heb geen baby “geworpen”.
Maar de wedergeboorte van mijn energieke en enthousiaste zelf lijkt me toch ook een mijlpaal die gevierd mag worden.

Al bij al had ik namelijk een goed jaar.
Ik kocht een appartement.
Verhuisde naar een nieuwe stad, hello Antwerpen!
Herontdekte tennis na twintig jaar (classic millennial-hobby, I know).

En toch beleefde ik het allemaal nogal… afgevlakt.

Ik kon zonder moeite om negen uur ’s avonds in mijn bed kruipen. Ik moest me opladen voor sociale afspraken. En ook al was het op zich plezant, daarna volgde steevast recuperatie: nog een uur brainless scrollen in de keuken, alsof ik mezelf langzaam weer moest rebooten.
Iedereen kreeg de beste versie van mij te zien, maar daarvoor moest ik wel diep graven in mijn reserves.

Tot dat verlengd weekend in november. Geen gekke dingen. Geen bucketlist-momenten. Gewoon sporten, koffietjes, een dagtripje met een vriendin.
En voor het eerst in lange tijd gebeurde er iets onverwachts:
ik kreeg energie.

Ik was niet kapot.
Ik hoefde niet te bekomen.
Ik voelde me… opgeladen.

Die nacht lag ik in bed en merkte ik dat ik huilde.
Happy tears.

Het besef dat ik wakker geworden was uit mijn winterslaap. Dat mijn snooze-modus voorbij was. Ik had gedacht dat hoe ik me voelde de nieuwe standaard was. Dat dit het nieuwe gewoon was.
Maar nee.

Ik herkende mezelf terug.
De energie.
Het enthousiasme.
De goesting.
De nieuwe (oude) ik was terug.

Een maand later kreeg die nieuwe versie van mezelf nog een paar letterlijke deukjes te verwerken. Een fietsongeval waarbij mijn neus de impact opving, en in diezelfde week gedumpt worden door de eerste man in twee jaar die ik nog eens de moeite vond.
Maar goed. Dat bleek vooral carrosserieschade.

De nieuwe ik, de energie en het enthousiasme bleef allemaal intact.

Bon, het vraagt dus geen verdere argumentatie.
Ik verdien een push-present.

Niet voor een baby geboorte.
Maar voor mijn renaissance.

Nieuwe ik, have a nice life.