Ik was ooit een handrem-dater.
Veilig. Rationeel. Altijd voorbereid op “it’s not you, it’s me”.

Ik ben nooit een grote dater geweest, en jarenlang pakte ik het bewust erg voorzichtig aan.

Beginfase = afstand houden.

Niet uit desinteresse, maar uit zelfbescherming. Zo was het minder pijnlijk of gênant als het fout liep. Dat was het idee toch.

Een oud lief noemde het mijn handrem.
Een ingebouwde veiligheidsfunctie. En zelfs wanneer ik die handrem niet nodig had, lag mijn hand er altijd op.

Just in case. Voor als het “te” werd. Te intiem. Te echt.

Dan kon ik op elk moment bijsturen.

Deze keer niet.

Alles loopt smooth. Elke date voelt licht. Fijn. Gemakkelijk. Vanzelfsprekend.

En ik denk: fuck it. Ik ga all-in.

Geen handrem. Geen vluchtroute.

Ik spring. We zien wel waar we landen.

Dus ik laat het toe.
Mijn enthousiasme.
Mijn energie.

Mijn nieuwsgierigheid.

Geen spelletjes. Ik communiceer helder. Geen laten raden. Geen strategisch zwijgen. Gewoon zeggen: ik vind dit fijn met jou.

Want waarom zou ik mijn enthousiasme moeten doseren?

En ja, dat voelt kwetsbaar. Maar ook zo goed, zo eerlijk, zo oprecht.
En vooral: wat een compliment voor hem! Zo helder gekozen worden.

Tot het stopt..

Niet omdat het niet vlot loopt.
Niet omdat ik zogezegd ‘te enthousiast’ ben.
Maar omdat iemand uit zijn verleden terug in zijn leven kwam.

Ik zou liegen als ik zeg dat dat niets met me doet. Natuurlijk vind ik het jammer.

Maar één ding weet ik zeker: ik zoek de fout niet bij mezelf.
Niet bij mijn openheid.
Niet bij mijn enthousiasme.
Niet bij mijn springen.

Integendeel.

Ik wil nooit meer terug naar handrem-dating.
Dit voelt zoveel echter. Zoveel lichter. Zoveel leuker. Zoveel meer ik.

Misschien is het risicovoller. Misschien eindigt het soms met een crash.

Maar liever dat, dan veilig aan de kant blijven staan.

Oké, deze keer ben ik gecrasht.
Maar wel vol enthousiasme & zonder handrem.