Die heerlijke periode van performance reviews is weer aangebroken.

Hel op aarde omdat ik ervan overtuigd ben dat dit veel efficiënter kan.

Het begint altijd met een zelfevaluatie.

Bij voorkeur in een eindeloos lang Excel-bestand.

Soms in een flashy online tool waar je eerst een tutorial voor moet volgen.

Uren ben je bezig met de ene na de andere vage vraag.

“Beschrijf je belangrijkste realisaties van het afgelopen jaar.”

Alsof ik tussen twee Teams-calls door een leven gered heb.

Daar zit ik dan. In stilte. Met mezelf.

Na te denken over hoe ik mijn “realisaties” het best kan ver(ant)woorden.

Outlook-Olympiër.

Freak in de Excel-sheets.

PowerPoint-Patron.

Zo zou ik mijn dagelijkse heldendaden het best kunnen omschrijven.

Wat niet meer wil zeggen dan dat ik professioneel draaitabellen maak

en slidedecks produceer waar niemand ooit helemaal doorklikt.

Maar ik ga voor iets wat tegelijk alles en niets zegt:
“Ik heb impact gecreëerd.”

“Ik heb consistent bijgedragen aan het team.”

Dat betekent niet meer dan:

Ik heb het bedrijf niet per ongeluk in het faillissement geholpen.
Het merk heeft geen reputatieschade opgelopen door mijn toedoen.
We hebben het overleefd. Samen. Als team.

En dan nog de final touch: opsmukken.

Buzzwoorden rondstrooien.

Proactief.

Ownership.

Innovator.

Alignment.

Synergie.

Facilitator.

Woorden die niemand ooit gebruikt buiten het werk.

Nochtans stel ik proactief mijn boodschappenlijstje op en neem ownership over het tot een goed einde brengen van de inkopen doen.

En als je dacht dat je er al vanaf was.

Jammer.

Nu mag jij ook nog je collega’s evalueren en omgekeerd.

Het hele proces doet alsof we elkaar objectief kunnen beoordelen.

Alsof Magda van boekhouding mijn strategisch inzicht kan raten van 1 tot 10,

terwijl we alleen nog maar bestelbonnummers uitgewisseld hebben.

Dus stel ik iets voor dat efficiënter en vooral leuker is:

Performance reviews. Tinder-style.

App openen.

Collega naar links of rechts swipen.

Geen zelfreflectie.

Geen peer-evaluaties.

Gewoon op gevoel.

Links swipen? Verdient promotie.
Rechts swipen? Tijd om andere horizonten te verkennen.

Bio? Optioneel.

Voor de minder genetwerkte muurbloempjes misschien geen overbodige luxe.

Superlike? 1x in te zetten.

Zo kan HR de personality hire identificeren. Die tofferd kijgt een dag zonder meetings. Pure luxe.

Match? Als jij en een collega elkaar naar links swipen,

een bonnetje voor een gratis koffie samen. Score.

Betalende premiumversie? Je krijgt één “undo”.

Handig voor dat moment waarop je per ongeluk je manager naar de verkeerde kant geswipet hebt.

De app verwerkt alles en rolt er een rapportje uit:

Top 10%: instant promotie. Geen discussie.
Onderste 10%: POP of Persoonlijk Ontwikkelingsplan opstellen.

Laatste kans om uit te leggen waarom het voor jou nog niet “ciao’kes, bye’kes” moet zijn.
Middelste 80%: automatisch “Meets expectations. Doe zo voort.”

Veel beter & correcter dan wat we nu doen, toch?

Want bij hoe we het nu aanpakken, wat gebeurt er echt?

We schrijven mooie zinnen.

We knikken in gesprekken.

We doen alsof het beoordelen van groei objectief is.

En daarna gaan we gewoon weer verder zoals we altijd doen.

Let’s do it.

Tinder-up die functioneringsgesprekken.

Dat geeft ons meer tijd om

effectief ons werk te doen

of om campagne te voeren voor “swipe-season” van start gaat.

Lieve collega’s, voor de duidelijkheid: ik kan omgekocht worden.

Voor een zak M&M’s overweeg ik een superlike.