Twee jaar lang had ik niets te melden over mijn liefdesleven.

De ene keer dat ik dat wel had, was het onmiddellijk weer fini.

Alsof mannen het kunnen ruiken.
Hun kak intrekken.
En besluiten dat het tijd is om er de stekker uit te trekken.

Voor het eerst in twee jaar van singleness was ik nog eens enthousiast over een date.
Dat gebeurt zelden.

Ik ben best wel happy single en niet actief aan het daten.
Laat staan dat ik ging jagen.

In die twee jaar had ik misschien drie dates.
Slechts één kreeg de eer om meerdere rondes te mogen meespelen.

Mijn vrienden daarentegen hebben al jaren genoeg content te delen.
Verhalen. Updates. Evoluties. Drama’s.

Ik luisterde aandachtig, gaf advies en had popcorn bij de hand voor de juicy plottwists.
Alleen: op het onderwerp “mijn datingleven” bleef het opvallend stil.
(Bijdrage = 0.)

En toen, na twee jaar radiostilte: eindelijk content.

Met één super fijne gast had ik meerdere dates.
Eindelijk, content.
Eindelijk kon ik iets teruggeven aan de community (van zeer verwachtingsvolle maar geduldige vrienden- en vriendinnen).

Heel voorzichtig en gedoseerd begon ik te delen.
Geen overdreven details.
Geen grote claims.

Gewoon:
“Ja, ik heb iemand leren kennen.”
En:
“Ja, ik vind hem leuk.”

Mijn vrienden waren oprecht blij.
En ook een beetje verbaasd dat ik er zo open en voorzichtig enthousiast over durfde te zijn.

En toen…

alsof hij het geroken had,
besloot hij het “project” (vroegtijdig) af te ronden.

Heb ik het gejinxt?
Had ik beter niets gedeeld?
Heb ik een embargo geschonden waar ik niet van op de hoogte was?

Volgende keer pak ik het professioneler aan.

Ik schakel een vriendin in als PR-verantwoordelijke,
laat mijn date-verhalen proofreaden
en plaats alles onder streng embargo.

Updates over mijn liefdesleven
worden voortaan pas gedeeld wanneer het project
de testfase, een eerste evaluatie
en minstens één onverwachte wending heeft overleefd.

Tot die tijd blijft alles
onder embargo.

(Of niet. Want enthousiasme is moeilijk in te perken.)